« September 2011 | صفحهی اصلی | November 2011 »
باز چه کردهای تو با جان و دل و روان من
باز چه دیده در تو این دیدهی خونفشان من
میرسد از تو دم به دم، گرمی و نور ای صنم
روشن و زنده از تو شد جان من و جهان من
نور شدم، نظر شدم، چشم و دل سحر شدم
چونکه نشست مهر تو در دل آسمان من
قند شدم، غزل شدم، شهد شدم، عسل شدم
زانکه رسید بر لبت نیمهشبان لبان من
نیست عجب که تا سحر، خواب ندیده چشم تر
گشته خیال روی تو یکسره میهمان من
این مرغ پرکشیده ز زندان حسین توست
در آسمانِ مهرِ تو مهمان حسین توست
در کربلای آن لب شیرین، که تشنه است؟
این لب رسیده بر لب جانان، حسین توست
اینک دلی که در پی تو میدود به سر
همچون غبار پای سواران، حسین توست
زین آتش نهفته چو آهی به نی رسید
آن نینوا شد و نفس آن، حسین توست
دیگر چه حاجت است به حج و طواف و سعی
جانی که شد به پای تو قربان، حسین توست
چنان سرمست و خندانم من امروز
که سر از پا نمیدانم من امروز
یکی ابرِ سپیدِ شاد و آزاد
رها از بندِ زندانم من امروز
چو دستی بر شب مویش کشیدم
نسیم صبح را مانم من امروز
بشویم گَردِ غم از جانِ بستان
که باران بهارانم من امروز
چو آن شبنم که بوسیده لب برگ
سرودی تازه میخوانم من امروز
