غم بیکران
مدام یاد تو آرام و مونس جان است
خیالِ خاک، خوش از عطرِ یادِ باران است
به شاخههاى پريشانِ بيد مىمانَد
دلى كه ديده تو را، بیقرار و لرزان است
گر آبروى مرا ريزد اشكِ بىهنگام
دگر چه باك؟ كه كارم گذشته از آن است
بگویمت به صدای بلند زین پس فاش
كه دوست دارمت و اين سخن نه پنهان است
به كفرِ زلفِ سياهِ تو اى پريچهره
هر آنكه داده دل و دين چو من مسلمان است
به راه عشق، ز روزِ نخست خون خورديم
كه گفت اوّلِ اين راهِ سخت، آسان است؟
غم فراق تو را بيكرانه مىبينم
بگو كه آخرِ اين كار را چه پايان است؟
چه چاره مانده براى رها شدن زين درد
به غير مرگ كه اى جان، كليد زندان است
