منم آن ابرِ سپيدى كه ازين پست رهيده

منم آن بى پر و بالى كه ازين خاک پريده

منم آن شاخه‌ی بیدی که پریشان شد و مجنون

ز خیالت همه شب چشم تَرَش خواب ندیده

منم آن ماهى عاشق كه از اين جوی به آن جو

به هواى تو سفر كرد و به دريات رسيده

منم آن باد سبكبال كه هر صبحدم ‌آرَد
خبرى خوش كه شب پیش ز موی تو شنيده

منم آن بركه‌ی خندانِ خوش‌اقبال كه پنهان
لب او نيمه‌شبان بر لب مهتاب رسيده

به لطفِ مهرِِ تو در سینه‌ام صفایی هست

به برکتِ قدمت در دلم خدایی هست

هزار دردِ جگرسوز دارم امّا شُکر

به یُمن یادِ تو هر درد را دوایی هست

دلم چو بید در آغوشِ باد می‌لرزد

هر آنکه دیده تو را، در سرش هوایی هست

از آن دمی که جدا گشت از نیستان نی

ز آه و ناله‌ی او در جهان نوایی هست

بزرگی و کَرَمِ خوانِ عشق بین اینجا

که روبروی تو ای پادشه گدایی هست

نگاه کن به دو چشمِ نشسته در خونم

درون دیده‌ی خاموش، های‌هایی‌ هست

صدای پای تو بود آن که نیمه‌شب آمد؟

فرشته را مگر ای جان صدای پایی هست؟

چو غنچه‌های فروبسته گر چه دلتنگم
خیالِ خوبِ نسیمِ گره‌گشایی هست

هیچ سقفی نیست

هیچ دیواری نیست

یکی بیابان است

دلتنگ و تنها

خاکِ تشنه

خوابِ آب می‌بیند

باز چه کرده‌ای تو با جان و دل و روان من

باز چه دیده در تو این دیده‌ی خونفشان من

می‌رسد از تو دم به دم، گرمی و نور ای صنم

نور شدم، نظر شدم، چشم و دل سحر شدم

نیست عجب که تا سحر، خواب ندیده چشم تر

گشته خیال روی تو یکسره میهمان من

چنان سرمست و خندانم من امروز

که سر از پا نمی‌دانم من امروز

یکی ابرِ سپیدِ شاد و آزاد

رها از بندِ زندانم من امروز

چو دستی بر شب مویش کشیدم

نسیم صبح را مانم من امروز

بشویم گَردِ غم از جانِ بستان

که باران بهارانم من امروز

چو آن شبنم که بوسیده لب برگ

سرودی تازه می‌خوانم من امروز